'blijf creëren, blijf bezig'

We spreken Wiebe, sinds twee jaar gepensioneerd makelaar, in Sneek. Gepensioneerd? Het blijkt dat hij pas in januari niet meer in het NVM/NRVT register als makelaar en taxateur te vinden zal zijn, maar ook dan stopt hij niet helemaal met werken.

 

Je hebt doorgewerkt tot je 72ste?

Ik heb bewust zo lang doorgewerkt want mijn werk is leuk. Nu ben ik echt aan het afbouwen. Tot vorige maand deed ik twee dagen per week onder andere herbouwwaarde taxaties, dat zijn taxaties die om de vijf jaar dienen te gebeuren. Mijn licenties als register makelaar en register taxateur lopen per 31 december 2025 af. Het was raar te voelen dat, toen ik begon met het opzeggen van een aantal abonnementen, het me nog veel deed. Het kwam even binnen om het zo te zeggen. Het is het besef dat een hele periode van arbeidzaam leven wordt afgesloten. Het houdt dus echt op! Hoewel, ik ga wel door zolang ik wil als NVM vastgoeddeskundige, zonder vermelding in registers.

 

Hoe dacht je van tevoren over het pensioen?

Jaren geleden vond ik denken over pensioen niet interessant. Pensioen klonk heel erg en ik dacht ‘dan ben ik een oude man’. Ik heb het denken vanwege het woord lang weggedrukt.

Tot halverwege 2023 werkte ik vijf dagen per week en was ik twee dagen per week vrij. Nu ben ik vijf dagen per week vrij en werk ik twee dagen. Die omstandigheid biedt ruimte voor andere dingen.

‘Je gelukkig voelen is het belangrijkste’

Als muzikant treed ik, met nog twee muziekmaten, 1 keer per drie à vier weken op maandagavond op voor mensen in het verpleeghuis Bornholm in Hoofddorp. We doen dat vrijwillig. Op maandag eind van de dag zijn mijn partner Monique en ik bij zoon Douwe in de sportschool te vinden. Op dinsdagavond zing ik, repeteer ik bij koor Odyssee in Hoofddorp. Op vrijdagochtend volgen we beide Pilates.

Ik heb nu ook meer tijd om dingen van hout te maken, meestal fantasieobjecten, ook schalen draaien en dergelijke. Afhankelijk van wat ik aan hout heb liggen, verzin ik iets om te maken. Ik heb daarvoor thuis een werkplaats ingericht in een deel van de garage.

 

Heb je je er uiteindelijk wel op voorbereidt, je hebt immers bijna 55 jaar gewerkt?

Drie zaken zijn voor mij belangrijk en zijn mijn levensmotto: energie, ritme en concentratie. Ritme in het leven is altijd heel belangrijk voor mij geweest. Een weekritme, een dagritme. We hebben twee honden en die bepalen al gauw een deel van het dagritme. Ze moeten immers regelmatig uitgelaten worden. Na de ochtendwandeling maak ik afwisselend het ontbijt en lees vervolgens de digitale krant.

Ritme geeft een soort houvast en brengt rust. Het weekritme is er ook om reden dat Monique nog niet de pensioengerechtigde leeftijd heeft en een deel van de week aan het werk is.

Het verkopen van mijn eigen bedrijf heb ik langzaamaan gedaan, daar heb ik, hebben we, twee jaar aan gewerkt. Het is toch een heel proces.

Hoe ik nu in het leven sta is intensief, maar in december neem ik echt afscheid van de makelaardij in Haarlem, Kennemerland. Toch ervaar ik tot nu toe, op prettige wijze, weinig vrije tijd. Er is zo veel te doen. Het is wel een heel aangename periode, maar om een boek te lezen moet ik bewust tijd vrij maken.

 

Hoe voelt het om gepensioneerd te zijn?

Fantastisch!

 

Voelt het pensioen nu anders dan het eerste jaar?

In het begin was er een gevoel van euforie en er was van alles te doen in, aan en bij ons nieuwe huis en ons vakantiehuisje. We hebben aan beide plekken zaken toegevoegd die we mooi vinden en verbeteringen aangebracht die prettig voor ons zijn, die wij als aangenaam ervaren. Waarde creëren is belangrijk.

We hebben bijvoorbeeld een mooie tuin aangelegd bij het vakantiehuis. Ik had iets in mijn hoofd waarvoor ik een schets heb gemaakt. Daarmee ben ik naar een tuinman gegaan die invulling heeft gegeven aan het idee en de spullen heeft gebracht. Vervolgens heb ik de tuin aangelegd. Het resultaat mag er zijn aldus de mensen die langslopen.

Nu heb ik meer het gevoel van vrijheid en is er geld om ideeën te verwezenlijken. Ik houd van creëren maar kan ook goed lui zijn.

Monique en ik praten veel, over van alles. Over emoties, gevoel van twijfel of ergens bang voor zijn, over wereldse zaken. Ik denk dat mensen, zeker in relaties, meer zouden moeten praten, meer over zaken die hen persoonlijk raken.

 

Heeft gepensioneerd zijn je nieuwe inzichten gegeven in het leven?

Ja en dat is iets dat ik zelf lastig vond om te zien. Ik was te lang gefocust op wat ik voor mijn werk moest doen en te weinig op andere zaken. Ik wilde zo goed mogelijk mijn werk doen waardoor er niet zo veel tijd overbleef voor andere leuke dingen, activiteiten, ontspanning.

Spelen (muziek maken) en oefenen deed ik nooit door de week, van maandag tot en met vrijdag stond in het teken van werken. Door je pensioen komt er geestelijke ruimte vrij. Zo heb ik, na een lange aanloop, een milieu kritisch Kerstlied geschreven, daar heb ik voorheen niet echt de rust voor gevonden om er geconcentreerd aan te werken.

Ook vind ik het leuk om na te denken over oplossingen voor bijvoorbeeld technische zaken. Ik kijk dan wat ik in huis heb en wat ik even kan halen. Door de geestelijke ruimte die is vrijgekomen, kan ik daaraan tijd besteden.

 

Ga je zo door als Monique ook met pensioen is?

Dan ontstaat er waarschijnlijk een iets ander ritme. We zijn beide graag bezig dus we zullen zeker bezig blijven.

‘Ik voel me overigens nog heel jong!’

We zijn nu veel bezig met het fenomeen -opa en oma zijn- en weten nog niet hoe aan deze toekomstige omstandigheid invulling te geven, als deel van een geheel vrije week. In het voorjaar worden we echt opa en oma. De fysieke afstand van boven in Friesland naar het westen, speelt zeker een rol. Echte oppas opa en oma gaan wij niet worden. Wij hechten veel aan onze vrijheid na heel veel jaren zorgen voor en werken aan ons bestaan als mens/ouder in een moderne westerse cultuur.

 

Jullie zijn bijna vier jaar geleden verhuisd. Hebben jullie bewust naar een huis met een slaapkamer op de begane grond gezocht?

Nee, onze wensen waren: een vrijstaand huis op een redelijke kavel in een van de noordelijke provincies Groningen, Drenthe of Friesland én het moest een houten huis zijn. Dat huis hebben we gevonden in een klein dorp boven in Friesland. Het is toevallig dat de ruimte voor wonen, leven, slapen op de begane grond is gesitueerd. Dat bevalt ons wel heel goed.

Aan de stilte hoefden we niet te wennen. Het is eerder andersom. De drukte van Haarlem valt ons op als we daar van maandagavond tot en met woensdag zijn, voor sport en voor het werk van Monique.

 

Jullie wonen in een heel klein dorp. Heb je contact met dorpsbewoners?

Ik praat makkelijk met iedereen en spreek ook een aardig woordje Fries. We lopen veel door het dorp met de honden, zo leer je vanzelf de mensen kennen.

 

Heb je dromen voor de komende tijd?

Ik vind het erg leuk om nieuwe dingen te ontdekken in de zin van onderweg zijn. Vanwege tijd en energie gaat het realistisch gezien nu om weekendjes weg. Wat een huis betreft is onze droom een met riet gedekt huis aan het water met een groene tuin, een sloep aan de steiger en half in het riet verscholen een ruime werkplaats annex garage. Het geheel hoeft overigens niet groot te zijn.

'Dromen hebben is belangrijk.’

Nu ons huis op orde is en het vakantiehuisje ook bijna, is het een kwestie van bijhouden. Dromen hebben en willen dromen is belangrijk. Je moet er iets van maken en dat moet je zelf doen.

 

Hoe blijf je fit en gezond?

Door alle activiteiten als honden uitlaten, werken in de tuin, klussen, pilates om soepel te blijven, gezond eten. Gezond eten en ook nog voor een redelijk bedrag vergt discipline. In Friesland heb ik ontdekt dat het avondeten niet heel duur hoeft te zijn, we maken alles zelf klaar.

 

Wat zijn voor jou de leuke kanten van ouder worden?

‘Hoe heurt het eigenlijk’ kan je loslaten. Ik houd van etiquette, niet van dik doen. Nu heb ik een heerlijk mate van zelfverzekerdheid: zo ben ik en zo wil ik zijn en zo gedraag ik mij. Ik ben niet meer bezig met kan het en wat vinden anderen ervan. Helemaal jezelf, zo dicht mogelijk bij je zelf en je zo gedragen. Ik ervaar dat als heel prettig. Er is geen werkcode meer. Het leven heeft minder regels.

 

Wat mis je het meest nu je gepensioneerd bent?

Gemis en gevoel zijn niet te vangen in woorden. Je was onderdeel van iets, je hoorde -ergens- bij (status). Nu niet meer. Je was een radertje in de economie, je droeg bij aan … Ik mis het niet. Met een grote grijns: Ik lig in de zijhaven, maar wel voorin!

 

Ben je tevreden over je leven tot nu toe?

Ja zeker. Een brede blik op de samenleving houden is belangrijk. Ik zie om mij heen dat veel mensen minder flexibel worden, ze staan niet meer open voor andere meningen, acteren minder, worden star in hun overtuigingen. Dat is lastig want alles is in beweging. Lastig voor hen zelf en lastig voor ons om met zulke mensen om te gaan. Op stap zijn, je blik verruimen, is heel goed voor de mens.

 

Heb je al veel vrienden verloren?

Gelukkig nog niet veel, wel een dienstvriend, hij overleed op zijn zestigste. Veel te jong dus. Hem mis ik op normale en bijzondere momenten. Verder is dergelijk verlies mij gelukkig tot nu toe bespaard gebleven. Overlijden van vrienden doet veel met je, daarvoor is gek genoeg nog weinig aandacht.

 

Heb je nieuwe vrienden gekregen?

In ons dorp ben ik bevriend geraakt met Piet, een oude marine en koopvaardij man. We biljarten in ons dorpshuis en in een ouderwets maar heel gezellig dorpscafé in het naastgelegen dorp.

Ik houd van het toeval. Van toevallige ontmoetingen, gebeurtenissen.

 

Denk je vaak terug aan vroeger? Of leef je echt in het nu?

Ik leef absoluut in het nu. Het verleden speelt af en toe een rol als het gaat om: wat heeft je gevormd. Monique leeft ook niet in vroeger.

‘Leef in het heden en liever nog naar voren, kijk vooruit’

 

Je hebt wat lichamelijke tegenslag. Hoe ga je daar mee om?

Ik heb nu artrose in mijn linker enkel. Dat wordt nooit beter. Ik was een jogger. Joggen gaat niet meer, dat is de realiteit, dus nu ga ik fietsen. De behandeling van de enkel bestaat uit pijnbestrijding en zorgen dat het niet erger wordt.

 

Is er iemand die wij per se zouden moeten interviewen?

Ja, als hij wil, Piet Nieuwenhuijzen, dat is een bijzonder persoon.

‘Houd een brede blik op de samenleving!’

 

oktober 2025